O cabreiro larpeiro

Novembro de 2008. Visitamos unha finca en Campo Lameiro na que se dedicaban a criar cabritos. Alí fixemos de todo: conducilos do cortello ó campo, do campo ó fechado e do fechado outra vez o cortello. Polo medio máis dunha ducia de anécdotas. Se cadra, o ataque patuno da vaca mentres a ordeñaba con pouca maña xa o puidestes ver no programa sobre o cabrito ó forno do mes pasado. Este tenro momento de intimidade entre Sarita e máis eu creo que ben merece un oco neste blog. Nin que dicir ten que Sarita librou de pasar polas mans de don Benigno, foi indultada por un servidor e seguro que hoxe aínda está polos montes da comarca. Aquel momento mamadeira dificilmente o esquecerei, foi dos máis bonitos dos últimos meses, non todo vai ser papar. Os larpeiros, aínda que non o pareza tamén temos sentimentos.

O día no que petou o forno

Xaneiro de 2009. Vaia cara que se nos quedou a todos cando no medio dunha gravación marchou a corrente e quedamos sen a posibilidade de utilizar a cociña e o forno. Aquel día tiñamos preparada, ben, Benigno tiña preparada unha marabillosa pescada en prebe verde para os larpeiros, pero a deusa fortuna abandonounos a media mañá e o pesimismo apoderouse do equipo, como mostra esta imaxe. So foi media hora, porque contra a deusa Fortuna sempre encontraremos como aliados os responsables do equipo técnico que, cunha ñapa aquí e un empalme aló, conseguiron que se fixera a luz e a pescada brilase para goce dos comensais. Poderedes velo en menos dun mes. E a ver se cambiades esa cara, que xa pasou o susto.

Larpeiros sobre rodas

Xaneiro de 2009. Por fin Pontevedra. Tiñamos ganas de achegarnos a un dos mercados de abastos máis interesantes do país. Era o día no que tiñamos que mercar unha palometa, uns croques e uns berberechos e todo saiu perfectamente. As peixeiras fixéronnos sentir coma na casa e iso que chegabamos moi cansos, sobre todo eu, que viña desde o Pazo Pousadoiro na bici. (Bueno, desde o mesmo Pazo, non...). O que máis padeceu aquel día a gravación foi Manuel Novoa, cámara e realizador de exteriores. Velaí o tedes, sentado na parte traseira do coche, enganchado a dous cintos de seguridade e coa cámara ó ombreiro. Que profesional! Por certo, o rapaz anda de vacacións, un merecido descanso antes da terceira temporada. Coque, sen dúbida, é unha das chaves do éxito deste programa. A disfrutar.

A Deus rogando...

Novembro de 2008. Desprazámonos ata Moaña para que César nos ensinase cómo é un día de traballo na súa batea. Por certo, é un traballo moi duro e sacrificado, desde entón parécenme moito máis baratos estes animaliños alaranxados. Este programa, no que Benigno cociñou uns marabillosos garavanzos con mexillóns, poderedes velo ó mércores 18 de febreiro. E aqui me tedes, cun martelo de grandes dimensións co que golpeei unha e outra vez a pechadura da cesta dos moluscos para ver se abría. Non vou desvela-lo final da historia. Teredes que vela no próximo programa de Larpeiros. Ata entón...

O sorriso das larpeiras

Outubro de 2008. Chega á casa unha nova larpeira. Loliña de Mañufe (primeira pola dereita) conquistounos a todos coas súas habilidades reposteiras e o seu sorriso, porque o de Cruz e o de Lola xa o coñeciamos. As tres conectaron axiña para intercambiar receitas, vivencias e algún que outro chisme. As tres son moi boas cociñeiras, moi boas cantantes e, sobre todo, moi boas compañeiras. Espero volver a ve-las moi pronto e co mesmo sorriso. E a Lola de Mañufe coa mesma man para o biscoito. Nesta foto falta Marian, a larpeira vexetariana, pero seguro que volverá ó blog outro día. Bicos a todas, larpeiras.

David Middleton, o rei da cervexa ecolóxica

Setembro de 2008. Visitamos a península do Morrazo para ver como elaboraba David Middleton a súa cervexa natural, ecolóxica e artesanal.Foi todo un pracer degustar aquel zume de cebada que conquistou a todo o equipo de Larpeiros. A finais de marzo veremos en acción no programa do Polo con cervexa a este profesor de comunicación non verbal e artista polifacético que hai vinte anos namorou de Galicia e decidiú unirse a nós para aprendernos que somos un referente no que boa vida se refire, aínda que as veces o esquezamos. No San Martiño, centos de persoas acoden á súa casa-bar para dar conta dunhas trescentas botellas; ata que non rematan coa colleita desa campaña non se pode dicir no barrio de Abelendo, en Moaña, que as festas están rematadas. O ano que ven, volveremos. Grazas por recibirnos e darnos uns grolos da túa colleita limitada de cervexas Middleton 2008. O mellor é que envasa toda a súa produción en botellas da antiga Pitusa, así que ademais de rica e sá esta cervexa tamén axuda á reciclaxe. Thank you, David.

Son aquelas pequenas cousas

Xaneiro de 2009. Dicir a estas alturas da película que os pequenos detalles son os que fan grande un programa semella unha obviedade, pero nunca está de máis. Como di o noso mestre e gurú Xosé Cermeño, máis vale partir dun tópico que chegar a el. Así que, como creo que é de xustiza, mándolles aquí unhas liñas a Eva, a Simón e a Paula. Dúas produtoras e un pinche de cociña que en cada gravación fixeron o seu traballo e un pouco máis; porque facer ben o chollo vai implícito no soldo, pero facerlle a vida máis agradable ós que traballan contigo vai no carácter e saber manexar as sitiacións de tensión non está ó alcance de todo o mundo. A Simón espero volver a velo na terceira temporada, porque a súa humildade e a súa profesionalidade son necesarias para que brille o traballo dos larpeiros. Para Benigno, o gran Simón, é unha axuda fundamental á hora de facela compra e de preparalos pratos. A Eva e a Paula espero velas mañá, alguén terá que soportarme cando dea a paliza co meu blog. Este recoñecemento era o menos que podía facer para que sigan entrando en obxectivo larpeiro. Grazas os tres, compañeiros!